Internazionale
vs
AC Milan


INTERNAZIONALE

Opgericht 1908

Adres Corso Vittorio Emanuele II 9 20122 Milano

Land Italië

Telefoon +39 (02) 771 51

Fax +39 (02) 781 514 

E-mail segreteriaccic@inter.it
Website http://www.inter.it/

STADIO GIUSEPPE MEAZZA

Adres Via Piccolomini 5

Postcode 20151

Plaats Milano

Telefoon +39 (02) 487 13713

Fax +39 (02) 487 13719

E-mail info@sansiroduemila.com

Website http://www.sansiro.net

Geopend 1926

Architect Ronca (1955)

Capaciteit 80.018

Oppervlak gras

Vroegere namen 1926 - 1979 Stadio Comunale (San Siro)

AC MILAN

Opgerich 1899

Adres Via Filippo Turati 3 20121 Milano

Land Italië

Telefoon +39 (02) 622 81

Fax +39 (02) 659 8876
Website http://www.acmilan.com/

STADIO SAN SIRO

Adres Via Piccolomini 5

Postcode 20151

Plaats Milano

Telefoon +39 (02) 487 13713

Fax +39 (02) 487 13719

E-mail info@sansiroduemila.com

Website http://www.sansiro.net

Geopend 1926

Architect Ronca (1955)

Capaciteit 80.018

Oppervlak gras

Vroegere namen 1926 - 1979 Stadio Comunale (San Siro)

Kunst, symboliek en Zlatan: La Derby Della Madonnina

Milan, zondagavond 9 februari 2020. De 250ste officiële Derby della Madonnina staat op het programma en dat betekent zowel op als buiten het veld spektakel. La Madonnina, een gouden beeldje van de heilige maagd Maria, kijkt vanaf haar standplaats op de top van de kathedraal van Milaan goedkeurend uit over een uitverkocht San Siro. De beide Curva’s, Milanisti op de Curva Sud en Interisti op de Curva Nord, hebben zoals gewoonlijk weer uitgepakt.

Curva Nord

Op de Curva Nord hangt een doek met de beeltenis van Sint Ambrosius, beschermheilige van Milaan. De blauwzwart uitgedoste Ambrosius is een reactie op een spectaculaire tifo van Milan tijdens de eerste derby van dit jaar, toen Ambrosius nog roodzwart gekleed ging en pontificaal op een blauwe slang stond. Deze slang, een zogeheten Biscione, is het wapen van de Visconti familie die eeuwen geleden de macht had in Milaan, maar ook van Internazionale.

 

De tekst ‘vipereos mores non violabo’, op het doek te lezen, is het motto van de Visconti familie en betekent ‘ik zal niet in strijd gaan met de gewoontes van de slang’. In plaats van de Biscione verjaagt Ambrosius nu de duivel, toevallig het symbool van A.C. Milan. Daarnaast is dit een verwijzing naar de ‘Zuil van de Duivel’, een losstaande zuil in hartje Milaan waar de duivel volgens de legende zijn horens inplantte nadat Sint Ambrosius hem verjaagd had. Korter gezegd: de jongens van de Curva Nord kennen hun klassieken.

Curva Sud

De jongens van de Curva Sud kiezen op hun beurt voor wat moderner. Onder een Roy Lichtenstein-achtige Pop Art afbeelding van roddelende en telefonerende vrouwen staat in grote letters ‘Interista Zabetta’, waarbij ‘Zabetta’ in lokaal dialect iets betekent als ‘roddelaar’ of ‘praatjesmaker’. Of daarmee bedoeld wordt dat Inter-fans klikken bij de politie (natuurlijk strikt tegen ongeschreven ultra-codes) of gewoonweg meer lullen dan poetsen, is niet duidelijk.

 

Wat wél duidelijk is, is de boodschap van de daaropvolgende mobiele-telefoon-tifo van Milan. Naar het voorbeeld van de Lazio-fans, die tegen Verona thuis met de lichtjes van hun telefoons een adelaar creëerden, verschijnen de woorden ‘Inter Merda’ (vertaling onnodig) op de gehele zuidkant van het San Siro. Nog een roodzwart plaagstootje volgt: ‘’Van Boys San (de oudste groep ultras van Inter) tot Backstreet Boys… è un attimo (vrij vertaald: ‘het kan snel gaan’)’’. De Curva Nord reageert: ‘liever een Chinese eigenaar dan een 

eigenaar die niet rond kan komen’. Het past allemaal bij een derby die tot de grootsten der aarde behoort, hoe diep beide teams ook mogen zinken.

Zlatan

En dan was er nog één geval waar we niet omheen kunnen: Zlatan Ibrahimovic. Achtendertig jaar, maar spelend als in zijn Italiaanse hoogtijdagen. Inter-fans nemen hem zijn overstap nog steeds kwalijk: Zlatan zingaro (‘Zlatan zigeuner’) klinkt het van de Curva Nord. Zlatan antwoordt zoals een voetballer moet antwoorden: met zijn voeten, of eigenlijk, met zijn hoofd. Na de eerste goal voor Rebic klaargelegd te hebben knikt hij in de bles-
suretijd van de eerste helft de 0-2 binnen. Juichend rent hij weg voordat hij zich plots omdraait, zijn armen spreidt richting de Curva Nord en afrondt met een handkus. Laten we hopen dat de grote Zweed er nog een jaartje aan vastplakt; want Zlatan hoort tussen de curvas, en op die curvas horen grootse en ingenieuze tifos zoals alleen de Derby della Madonnina die brengt. Alla prossima.

Mijn eerste ervaring met Calcio

Ik zeg eerlijk dat ik weinig met Italiaans voetbal heb, alleen met AS Roma omdat zij naar mijn inziens het mooiste logo hebben dat ik ooit heb gezien. Ik ben meer een liefhebber van het Britse voetbal, maar dat neemt niet weg dat ik mijzelf ten doel heb gesteld om alle grote derby’s minimaal 1x te hebben bezocht. 

Dan kan je natuurlijk niet om Italië heen dus besloten we met een groepje liefhebbers om in november de reis naar Inter – AC te plannen. De wedstrijd stond op het einde van de competitie gepland, 6 mei. Omdat de Derby della Madonnina om 20:45 ging plaatsvinden was er overdag ruimte voor een andere wedstrijd. Het oog viel op Atalanta Bergamo – Lazio en daar waren een aantal redenen voor aan te dragen. 1. Het was de laatste thuiswedstrijd voor Atalanta van het seizoen, 2. Lazio speelde voor de bovenste plekken en de belangrijkste reden was nummero 3. een uurtje treinen vanuit Milaan en kaartjes waren aan het stadion te koop. We arriveerden rond 11:00 uur in Bergamo en na wat rondvraag vonden we de bus die ons naar de thuishaven van Atalanta (Atleti Azzurri d’Italia) zou brengen. 

De ticketverkoop zou drie uur voor de wedstrijd (12:00) beginnen in een keet naast het stadion. Een aantal fanatiekelingen van de Curva Nord stonden al in de rij en adviseerde ons om kaarten kopen voor hun vak, ouderwetse onoverdekte staanplaatsen. Aangezien de weersvoorspellingen niet al te best waren, regen en bliksem kozen we voor een veilige overdekte zitplaats (althans dat dachten we). De kaarten waren slechts 16,- per stuk, wat een verademing. Bij binnenkomst in het Atleti Azzurri d’Italia blijkt het een heerlijk authentiek voetbalstadion te zijn met een prachtig zicht op de Alpen. Het stadion zit bij de aftrap om 15:00 goed vol, op het uitvak van Lazio na waar maar liefst 25 fans de moeite hadden genomen om hun club achterna te reizen. Ik weet heel weinig over het Italiaanse voetbal dus ik had geen idee wat ons te wachten stond qua sfeer. Bij de opkomst van de spelers werd het direct duidelijk dat het een sfeervolle middag zou worden want Curva Sud en Nord hadden een mooie tifo voorbereid en het nodige vuurwerk mocht hierbij natuurlijk ook niet ontbreken. De heren analytici vinden Italiaans voetbal niet om aan te zien en op basis van deze wedstrijd kon ik het hier alleen maar mee eens zijn. Het voetbal leek nergens op maar de aanwezige Atalanta tifosi was 90 minuten luidkeels te horen inclusief de Lazio fans. Ik ben sowieso iemand die meer oog heeft voor de activiteiten van de supporters dan de

wedstrijd zelf. Het was een genot om de fanatieke fans aan het werk te zien ongeacht een thuisnederlaag van het op de counter spelende Lazio. Na de wedstrijd was het haasten geblazen want we wilde zo snel mogelijk terug zijn in Milaan om op tijd zijn voor de stadsderby van Milaan. Buiten het stadion was er verkeerschaos waardoor er geen bus was te zien die ons naar het station kon brengen dus besloten we met gps onze weg te vinden. We werden ingehaald door loeiende sirenes van politiemotoren en busjes die een busje met Lazio fans vervoerde naar het station. Mooi, wisten we direct waar het station was en werden we voor de tweede keer ingehaald maar nu door de bus waar we lang op hadden zitten wachten. Na een flinke sprint werd de bus bereikt en wisten we onze trein ter nauwer nood te halen en namen we afscheid van Bergamo.

Aangekomen in Milaan werd er een snelle hap gescoord en hop de metro in richting San Siro. In de metro viel het me op dat Inter en AC fans gemoedelijk door elkaar heen liepen, van rivaliteit was nauwelijks iets te merken. Het was onze eerste keer in Milaan dus we hadden geen idee hoe lang de reistijd in beslag zou nemen. De planning was al erg krap en de drukte zorgde ervoor dat de reistijd alleen maar langer werd. Twee metro’s en een bus verder waren we slechts een kwartier voor aftrap aangekomen bij het immense San Siro. Ik was direct onder de indruk door dit prachtige bouwwerk waar de supporters van beide grootmachten er lustig op los zongen en elkaars liederen beantwoorde met luid gefluit. Het bleek nog een heel karwei om in het juiste vak terecht te komen, maar uiteindelijk hadden we net op tijd ons stoeltje gevonden om de opstellingen mee te krijgen. Beide supporters kampen (links van ons de blauw zwarten en rechts de rood zwarten) waren druk bezig met de voorbereidingen van hun tifo acties en bij de opkomst zag het top uit.
Dat Italiaans voetbal wel degelijk aantrekkelijk kan zijn dat bewees deze derby. Het tempo was ontzettend hoog en er vielen maar liefst zes goals waarbij het thuisspelend Inter aan het langste einde trok met 4-2. De sfeer was ook hier de hele wedstrijd geweldig en het was geen moment stil in

het stadion. Behalve dat de derbyzege op het spel stond was voor AC winst noodzakelijk in de race om het kampioenschap. Concurrent Juventus speelde om dezelfde tijd en toen Juve op voorsprong kwam ging het Inter publiek uit zijn dak. Door de zege van Juve en het verlies van AC tegen rivaal Inter was het kampioenschap voor de Oude Dame. Bij het verlaten van het stadion was ik dan ook benieuwd of de gemoedelijkheid tussen beide supporters na de wedstrijd ook in tact zou blijven. Inter supporters deden er alles aan om AC aanhangers te provoceren met diverse spreekkoren maar zij gaven geen kik en namen hun verlies. Wij besloten de metro te nemen terug naar harte centrum bij de Duomo (Dom) om een biertje te doen. Bij het uitstappen van de halte waren er overduidelijk feestende supporters te horen. Aangekomen op het plein bij de Dom bleken het geen Inter supporters te zijn, maar Juve aanhangers die het kampioenschap in de stad van hun rivaal vierde. Wij wisten werkelijk niet wat wij meemaakte en konden onze ogen niet geloven, Juve had het centrum van Milaan overgenomen en er bleven maar supporters bij komen.

De Italiaanse politie was na verloop van tijd van mening dat het tijd werd dat de supporters zouden terugkeren naar Turijn. Je weet natuurlijk van te voren dat feestende supporters niet vrijwillig hun eigen feestje beëindigen dus wij besloten het plein alvast te verlaten en richting ons hotel bij het centraal station te lopen. Onderweg kwam het geluid van honderden supporters steeds dichterbij en waren diverse sirenes zicht- en hoorbaar. Wij bleken exact dezelfde route te lopen als de weg die de Juve supporters van de politie moesten afleggen. Ondanks aanwezige politie waren er geen ernstige ongeregeldheden, al lukte het wel een groepje fans de politie te ontlopen wat even voor wat chaos zorgde. Voor de rest bleef het vrij rustig en genoot de Juve aanhang van het 28e kampioenschap.

In het volgende seizoen zal ik vooral weer in Groot Brittannië te vinden zijn, maar ik had dit weekend absoluut niet willen missen. De Italiaanse voetbalcultuur is zeer de moeite waard en aangezien de Romeinse derby ook nog op het lijstje staat ga ik zeker nog terugkeren in Italië.

Vrienden van VanBastisch